வேதகால பண்பாடு Online Test 12th Ethics Lesson 3 Questions in Tamil

விளக்கம்: இந்தியாவில் சிந்துவெளிப் பண்பாட்டிற்குப் பின் செல்வாக்குப் பெற்றுத் திகழ்ந்தது, வேதகாலப் பண்பாடு ஆகும். வேதங்களின் அடிப்படையில் சுமார் கி.மு(பெ.ஆ.மு). 1500-ஆம் ஆண்டு காலகட்டத்தில் ஆரியர்களால் இப்பண்பாடு பரவியது. வேதங்கள் அவற்றின் ஒப்பற்ற நெறிகள், தத்துவங்கள் போன்றவை இந்தியப் பண்பாட்டின் தொடக்ககால அடையாளமாக இருந்ததுடன் நவீன இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கும் அடித்தளமிட்டன.

விளக்கம்: ஆரியர்கள் கூட்டுக்குடும்ப முறை, கிராம வாழ்க்கைமுறை, இயற்கையை வழிபடுதல் ஆகிய சிறப்புப் பண்பாட்டுக் கூறுகளை அறிமுகப்படுத்தினர். பிற்கால ஆன்மீக வளர்ச்சியில், வேதகாலப் பண்பாடு முக்கிய பங்காற்றியது.

விளக்கம்: ஆரியர்கள் முதன்முதலில் கைபர், போலன் கணவாய்கள் வழியாக மத்திய ஆசியாவிலிருந்து குடியேறினர்.

விளக்கம்: ‘சப்தசிந்து’ என்ற பகுதியில் தான், ஆரியர்கள் முதன் முதலில் குடியேறினர்.

விளக்கம்: ‘சப்தசிந்து’ என்ற சொல்லிற்கு ‘ஏழு நதிகள் பாயும் பகுதி’ என்பது பொருள். சிந்து, ஜீலம், ராவி, பியாஸ், சட்லஜ், சரஸ்வதி ஆகிய 7 நதிகள் பாயும் பகுதியே ‘சப்தசிந்து’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

விளக்கம்: ஆரியர்கள் சப்தசிந்து பகுதிக்குப் பின் கங்கைச் சமவெளியில் குடியேறினர். அப்பகுதி “ஆரிய வர்த்தம்” எனப்பட்டது.

விளக்கம்: இவர்கள் கால்நடை மேய்ப்பதைத் தொழிலாக கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் இந்தியாவின் கிழக்கு, வடகிழக்குப் பகுதி நோக்கிப் படிப்படியாக இடம்பெயரத் தொடங்கி பின், கங்கைச் சமவெளியில் நிலையானதொரு வாழ்க்கையை வாழத்தொடங்கினர்.

விளக்கம்: ‘வித்’ என்ற சமஸ்கிருத வேர்ச்சொல்லிருந்து ‘வேதம்’ என்ற சொல் தோன்றியது. இதற்கு ‘அறிவுக்களஞ்சியம்’ எனப் பொருள்.

விளக்கம்: வேதங்கள் மொத்தம் 4 வகைப்படும். அவை ரிக், யஜுர், சாமம், அதர்வணம்.

விளக்கம்: ‘ரிக் வேதம்’ முற்கால வேதம் எனவும், யஜுர், சாமம், அதர்வணம் ஆகியவை ‘பிற்கால வேதங்கள்’ எனவும் அறியப்படுகின்றன. 

விளக்கம்: வேதங்களின் அடிப்படையில் வேதகாலம் முன்வேதகாலம், பின்வேதகாலம் என இருவகையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.

விளக்கம்: 1. வேதகால இலக்கியங்கள், பிராமணங்கள், ஆராண்யங்கள், உபநிடதங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டதாகும்.

2. இதிகாசங்கள், புராணங்கள் முதலியவை வேதகாலத்தைப் பற்றி அறிவதற்கான சான்றுகளாகும்.

விளக்கம்: இந்தியாவின் பண்டைய கால வரலாற்றை அறிய உதவும் முதன்மையான சான்று ரிக் வேதம் ஆகும்.

விளக்கம்: ரிக் வேதம் 10 மண்டலங்களையும், 1028 பாடல்களையும் கொண்டது.

விளக்கம்: ரிக் என்ற சொல்லிற்குத் துதித்தல் அல்லது வழிபடல் என்பது பொருள். இறைவனைத் துதிப்பாடல்களால் பாடி வணங்குவதற்குரிய வழிகளைக் கூறுகிறது.

விளக்கம்: அக்னி, பிரஜாபதி, ருத்ரன், வருணன், மித்ரன், இந்திரன் போன்ற தெய்வங்களை வேதகால மக்கள் வழிபட்டதாக ‘ரிக் வேதம்’ கூறுகிறது. இவ்வேதத்தில்தான் ‘காயத்திரி மந்திரம்’ இடம்பெற்றுள்ளது.

விளக்கம்: ரிக்வேதம் சுமார் கி.மு 1200 ஆண்டிற்குமுன் ஆக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று மாக்ஸ்முல்லர் மற்றும் ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். மேலும், இது பண்டைய கால இந்தியாவின் அரசியல், சமூக, பொருளாதார சமய நிலைகளைப் பற்றியும் குறிப்பிடுகிறது.

விளக்கம்: ‘யஜ்’ என்ற சமஸ்கிருதச் சொல்லிலிருந்து ‘யஜுர்’ என்ற சொல் தோன்றியது. இதற்கு “யாகம்” என்று பொருள். 

விளக்கம்: யஜுர் வேத நூலில் பாதிக்கு மேற்பட்ட பகுதிகள் உரைநடையில் அமைந்துள்ளன. இவ்வடிப்படையில், “சமஸ்கிருதத்தின் முதல் உரைநடை” என்று இவ்வேதம் அழைக்கப்படுகிறது.

விளக்கம்: மிச் சிறப்பு வாய்ந்த ருத்ரம் (செய்யுள்) யஜுர் வேதத்தில் இடம் பெற்றுள்ளது.

விளக்கம்: வேள்வி செய்யும் முறை, அசுவமேதயாகம், இராஜசூய யாகம், சமயச் சடங்குகள் ஆகியவை பற்றியும் யஜுர் வேதம் கூறுகிறது. இவ்வேதம் நடைமுறை சடங்குகள் மற்றும் வேள்விக்கான பாடல்களைக் கொண்டுள்ளது.

விளக்கம்: யஜுர் வேதம் சுக்ல யஜுர் வேதம், கிருஷ்ண யஜுர் வேதம் என்ற இரு பிரிவுகளையும், 40 அத்தியாயங்களையும் கொண்டுள்ளது.

விளக்கம்: ‘சாமம்’ என்ற இன்னிசை அடிப்படையில் பாடப்பெற்றதால், இது ‘சாமவேதம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

விளக்கம்: இசை, தெய்வம், சோமயாகம் ஆகியவை பற்றி சாம வேதம் கூறுகிறது. இது இசை வடிவிலான வேதமந்திரங்களைக் கூறுகிறது. சமவேதம் ஆரியர்களின் இசையார்வத்திற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது.

விளக்கம்: சாமவேதம் 1549 பாடல்களைக் கொண்டது. இவை இசை வடிவிலான வேதமந்திரங்களைக் கூறுகிறது.

விளக்கம்: அதர்வண வேதத்தில் உச்சாடனம் மற்றும் மாந்திரீக்கதால் தீய சக்திகளை வெல்லலாம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

விளக்கம்: வேதகால மருத்துவமுறைகள் பற்றிய கருத்துக்கள் அதர்வண வேதத்தில் உள்ளன. மந்திரம் உச்சரிக்க வேண்டிய முறைகள் பற்றிய பாடல்களும் இவ்வேதத்தில் உள்ளன.

விளக்கம்: அதர்வண வேதத்தில 20 பகுதிகளும், 731 பாடல்களும் உள்ளன.   

விளக்கம்: அதர்வண வேதம் ‘பிரம்ம வேதம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

விளக்கம்: உபவேதங்கள் ஆயர்வேதம், தனுர் வேதம், கந்தர்வவேதம், சில்ப வேதம் என 4 வகைப்படும்.

விளக்கம்: 10 உபநிடதங்கள் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகின்றன. அவை,

1. ஈசோபநிடதம்
2. கீன உபநிடதம்
3. முண்டக உபநிடதம்
4. மாண்டுக்ய உபநிடதம்
5. ஐத்ரேய உபநிடதம்
6. தைத்ரிய உபநிடதம்
7. பிராசனோபநிடதம்
8. கதோபோநிடதம்
9. சாந்தோக்கிய உபநிடதம்
10. பிருகதரண்யக உபநிடதம்

விளக்கம்: தனுர்வேதம் என்ற உபவேதம் போர்க்கலையைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது.

விளக்கம்: இசை, நடனம் ஆகிய நுண்கலைகள் பற்றி காந்தர்வம் என்ற உபவேதம் குறிப்பிடுகிறது.

விளக்கம்: சில்ப வேதம் என்ற உபவேதம் கட்டக் கலைகள் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது.

விளக்கம்: வேதங்களுக்கான விளக்க உரைகள் பிராமணங்கள் எனப்படுகின்றன. ஆரியர்கள் வேள்விச் சடங்குகள் செய்யும் முறைகளையும், வழிபாட்டு முறைகளையும், அவற்றிற்கான விளக்கங்களையும் பிராமணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. வேதங்களை ஓதுபவர்களின் கடமைகளையும் இவை குறிப்பிடுகின்றன. மேலும் “வேதங்களிலுள்ள துதிப்பாடல்களுக்குரிய உரைநடை நூல்கள்” எனப்படுகின்றன.

விளக்கம்: ‘ஆரண்யம்’ என்ற சொல்லிற்குக் ‘காடு’ என்று பொருள்.

விளக்கம்: காடுகளில் இறையருள் தேடித் தவம் செய்த முனிவர்களால் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்கள் ஆரண்யங்கள். வேள்வியைச் செய்ய இயலாத முதியோர்கள், துறவிகள் ஆகியோரின் போதனைகள் இதில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. 

விளக்கம்: வேள்வியைவிட அமைதியான தியானமே, மிகவும் மேலானது என்று ஆரண்யங்கள் வலியுறுத்துகின்றன. வேதகாலப் பண்பாட்டின் உன்னத நிலையை இவை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

விளக்கம்: அநுபூதி நெறிகள் மற்றும் தத்துவக் கருத்துகள் அடங்கிய கருத்துப்பெட்டகம் என்று ஆரண்யங்கள் அழைக்கப்படுகின்றன.

விளக்கம்: வேதங்களின் சாரமே ‘உபநிடதம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. உபநிடதம் (உபநிஷத்) என்ற சொல்லிற்கு “அருகில் அமர்தல்” என்று பொருள்.

விளக்கம்: பிரம்மச்சாரியான மாணவன் தன் குருவின் அருகில் பயபக்தியுடன் அமர்ந்து அறிவைப் பெற வேண்டுமென்பதையே உபநிடதங்கள் வலியுறுத்துகின்றன. இவை கடவுள், ஆன்மா, உலகம், கர்மவினை, வீடுபேறு போன்ற கருத்துக்களை ஆராய்ந்து தெளிவான விளக்கங்களை உலகிற்கு அளிக்கின்றது.

விளக்கம்: பிரம்மச்சாரியான மாணவன் தன் குருவின் அருகில் பயபக்தியுடன் அமர்ந்து அறிவைப் பெற வேண்டுமென்பதையே உபநிடதங்கள் வலியுறுத்துகின்றன. இவை கடவுள், ஆன்மா, உலகம், கர்மவினை, வீடுபேறு போன்ற கருத்துக்களை ஆராய்ந்து தெளிவான விளக்கங்களை உலகிற்கு அளிக்கின்றது.

விளக்கம்: வேதத்தத்துவத்தின் விளக்கங்களைக் கூறும் உபநிடதங்கள், பல்வேறு காலங்களில் வாழ்ந்த பல்வேறு ரிஷிகளால் (குரு) தொகுக்கப்பட்டவையாகும். இவை மொத்தம் 108 உள்ளது.

விளக்கம்: ஆயுர்வேதம் என்ற உபவேதம் மருந்து, மூலிகைகளைப பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. இதேபோல், அதர்வண வேதத்தில் வேதகால மருத்துவ முறைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

விளக்கம்: முக்கியமான 10 உபநிடதங்களுக்கு ஆதிசங்கரர், இராமானுஜர், வித்யாரண்யர், ஆனந்ததீர்த்தர் ஆகியோர் உரை எழுதியுள்ளனர்.

விளக்கம்: முகலாய இளவரசர் தாராஷகோ உபநிடதங்கள் சிலவற்றை பாரசீக மொழியில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

விளக்கம்: இநதிய பண்பாட்டு வளர்ச்சியின் உச்சமே உபநிடதங்கள் என்று அமுர்–டி–ரின் கோர்ட் கூறுகிறார்.

விளக்கம்: ஜெர்மானியரான ஷோன்ஹோவர், கஜினி முகமதுவின் அவைப்புலவர் அல்பருனி ஆகியோர் உபநிடதங்களைப் புகழ்ந்து கூறியுள்ளனர்.    

விளக்கம்: பிற்கால இந்தியத் தத்துவங்கள் யாவும் உபநிடதங்களிலிருந்தே எழுந்தன. ஆதிசங்கரர், இராமானுஜர் ஆகியோரின் தத்துவங்களை இன்றளவும் லட்சக்கணக்கான மக்கள் போற்றுவதற்கு அவை உபநிடதக் கருத்துக்களைக் கொண்டிருப்பதே காரணம் என்று வின்டர்நீட்ஸ் புகழ்ந்து கூறுகிறார்.

விளக்கம்: முன் வேதகால அரசு பல்வேறு இனக்குழுக்களின் அரசாகும். அவ்வினக்குழுக்களின் அரசு, குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியை ஆட்சி செய்தது. ஒவ்வொரு இனக்குழுவும், தத்தம் ஆட்சிப்பகுதிக்குத் தலைவனை தேர்ந்தெடுத்தன. அவ்வினக்குழுக்களின் தலைவன் அரசன் ஆவான். அவன் இனக்குழுக்களால் “இராஜன்” என்று அழைக்கப்பட்டான்.

விளக்கம்: கிராமங்களில் வாழ்ந்த குடும்பங்கள், குலங்கள் எனப்பட்டன. அதன் தலைவர் குலா, குலாதிபதி என்ற பல பெயர்களில் அழைக்கப்பட்டார்.

விளக்கம்: தமது குடிமக்களைக் காப்பது மன்னரின் கடமையாகும். தமது கடமையிலிருந்து தவறிய மன்னனை பதவியிலிருந்து இனக்குழுவே திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளும். அரசனின் அன்றாடப் பணிகளின் எல்லை வரையறுக்கப்பட்டது. மன்னரின் அதிகாரம், அவரது கடமையின் எல்லை, விதிமுறைகள் ஆகியவை இராஜ்யதர்மம் எனப்பட்டது. அரசன் தன்னிச்சையாகச் செயல்படமுடியாமல் செய்ய குழு ஏற்படுத்தப்பட்டது. நிலங்கள் மன்னனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானதல்ல அவரது இனக்குழுவிற்குச் சொந்தமானது. ஆனால் பிற்காலத்தில் இனக்குழு மன்னனை தேர்ந்தெடுக்கும் நிலை மாறி அரசப்பதவி பரம்பரைப் பதவியானது. மன்னனின் முடிசூட்டுவிழா மக்களால் முக்கிய விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

விளக்கம்: முன் வேதகாலத்தில் அரசனுக்கு நிர்வாகத்தில் உதவ புரோகிதர் என்ற அரசகுரு, சேனானி என்ற படைத்தலைவர், கிராமணி என்ற கிராமநிர்வாக அதிகாரி ஆகியோர் கொண்ட ஆலோசனைக் குழு ஏற்படுத்தப்பட்டது.

விளக்கம்: முன் வேதகாலத்தில் வசிஷ்டர், விஸ்வாமித்திரர் போன்றோர் தலைசிறந்த அரசகுருவாகத் திகழ்ந்தனர். அரசவையின் விழாக்களைக் கொண்டாடுவது முதல், அரசன் போருக்குச் செல்லும் நாள் எது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் வரையிலான திட்டத்தை இவர்கள் வகுத்தனர்.

விளக்கம்: முன் வேதகாலத்தில் அரசனின் படைகள் சிறப்பாக நிர்வகிக்கப்பட்டன. தன் இராணுவத்தின் மேலாண்மைப் பணியில் மன்னர் தன் முழு கவனத்தையும் கொண்டிருந்தார். காலாட்படையும் தேர்ப்படையும் அரசரின் படைகளில் அதிக முக்கியத்துவம் பெற்றன. போர்க்காலங்களில் 2,3,4 குதிரைகள் பூட்டிய தேர்களை போர்களில் வில், அம்பு, ஈட்டி, வேல் போல் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தினர்.

விளக்கம்: மன்னனே நீதி வழங்கும் முறைக்குத் தலைவன். நிர்வாகத்தில் மன்னன் நீதி வழங்க புரோகிதர்கள் அவருக்கு உதவினர். திருடுதல், கொள்ளையடித்தல், வழிப்பறி செய்தல், பசுவைக் கடத்தல் போன்றவை பெருங்குற்றங்களாகக் கருதப்பட்டு, அத்தகைய குற்றங்களைச் செய்தோர் கடுமையாகத் தண்டிக்கபட்டனர்.

விளக்கம்: முன் வேதகாலத்தில் அரசனுக்கு நிர்வாகத்தில் உதவ விதாதா, சபா, சமிதி போன்ற சபைகள் இருந்தன.

விளக்கம்: விதாதாவில் ஆண், பெண் ஆகிய இருபாலரும் முக்கியத்துவம் பெற்றனர். இச்சபையில் கலை நிகழ்ச்சிகளும் சமய விவாதங்களும் நடைபெற்றன.

விளக்கம்: சபா என்பது மூத்தோர் சபையாகும். பலதுறைகளிலும் சிறந்து விளங்கிய அனுபவமிக்க அறிஞர்கள் இச்சபையில் இடம்பெற்றிருந்தனர். அரசனுக்கு இவர்கள் ஆலோசனைகளையும் கூறினர்.

விளக்கம்: சமிதி என்பது, பொதுமக்களின் பிரதிநிதிகள் கொண்ட சபையாகும்.

விளக்கம்: சமிதியே ஆட்சி நிர்வாகத்தின் அதிகார மையமாகத் திகழ்ந்தது. விதாதா, சபா, சமிதி ஆகிய மூன்று சபைகளுள் சமிதியே அதிகாரமிக்கது. இம்மூன்று சபைகளும் அரசனுக்கு ஆலோசனைகளை வழங்கியதன் மூலம் சிறப்பான நிர்வாகத்திற்கு வழி வகுத்தன.

விளக்கம்: முன் வேதகாலச் சமூகத்தின் அடிப்படை குடும்பம் ஆகும். குடும்பத்தின் தலைவன் தந்தை ஆவார்.

விளக்கம்: ஆரியர்களின் நாகரீகம் கிராம நாகரீகம் ஆகும்.

விளக்கம்: குலா, குலாபதி, கிருகபதி – குடும்ப தலைவன்.

கிராமணி – கிராமத்தின் தலைவர்.

விளக்கம்: பல குடும்பங்கள் சேர்ந்த பகுதி கிராமம் எனப்பட்டது. கிராமத்திற்கு தலைவர் கிராமணி எனப்பட்டார்

ஆரிய மக்கள் சமூகம், கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை முறையை பின்பற்றியது. அரசக் குடும்பங்களைத் தவிர, பெரும்பாலும் ஒருதார மணமுறையே வழக்கிலிருந்தது

முன்வேதகாலச் சமூகத்தில் பெண்ணடிமை முறையோ உடன்கட்டையேறுதல் செயலோ, குழந்தைத் திருமணமோ இல்லை

விளக்கம்: முன் வேதகாலத்தில் சமூக நிலையைப் பொருத்தவரை தொழிலின் அடிப்படையில் சமுதாயப் பிரிவுகள் இருந்தன என ரிக் வேதத்தின் 10-வது மண்டலத்திலுள்ள புருஷசூத்கம் என்ற பாடல் கூறுகிறது. மக்கள் செய்த தொழில்களின் அடிப்படையில் 4 பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன.

விளக்கம்: பெற்றோர் மற்றும் மணப்பெண்ணின் இசைவு பெற்று திருமணம் நடைபெற்றது. அரச குடும்பத்தில் சுயம்வரம் முறை வழக்கிலிருந்தது. இக்கால (முன்வேதகால) மகளிர் அறிவும் பண்பாடும் ஒருங்கே அமையப்பெற்றவராக விளங்கினர். மணமக்கள் அக்னி சாட்சியாக வலம் வருதல், திருமணத்தில் முக்கிய நிகழ்வாகக் கருதப்பட்டது.

விளக்கம்: முன் வேதகால கல்விமுறை, மனப்பாட முறையிலான கல்வி முறையாகும். அதாவது துதிப்பாடல்களை வாய்வழியே ஒப்புவிப்பதாகும். எழுத்தைவிட ஒலி முக்கியமானதாகக் கருதப்பட்டது.

முன்வேதகால கல்வியானது, இருவிதமான குறிக்கோள்களை மையமாகக் கொண்டு செயல்பட்டது. அதன்படி, தன்னைத்தானே அறிந்துகொள்ளுதல், மணக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் அறியாமையிலிருந்து விடுபடுதல். அவ்வாறு விடுபட ஆன்மீகத்தின் வழியை நாடுதல் 

ஆன்மீகக் கல்வியைப் போதிக்கும் குருக்களுக்குப் பயிற்சியளிக்கப்பட்டதன் மூலம், முன் வேதகால கல்வியானது மாணவர்களின் உயிர், உள்ளம் ஆகியவற்றின் வளர்ச்சிக்கு வழி வகை செய்தது. இவ்வேதகால கல்வியின் குறிக்கோள் பேரறிவு ஆன்ம விடுதலை போன்றவற்றை அடைவதேயாகும்

விளக்கம்: முன் வேதகாலத்தில் நடனமாடுதல், இசை, வேட்டை, தேர்ப்பந்தயம் போன்றவை முக்கியமான பொழுதுபோக்குகளாகத் திகழ்ந்தன. முரசு, தாரை, மத்தளம், யாழ், புல்லாங்குழல் போன்றவை இசைக் கருவிகளாகத் திகழ்ந்தன.

விளக்கம்: முன் வேதகால மக்கள் எளிய வாழ்க்கை முறையை மேற்கொண்டனர். கோதுமை, பார்லி முதலான தானியங்கள், பழ வகைகள், பால் மற்றும் பால் பொருள்களான தயிர், நெய், வெண்ணெய் அவற்றுடன் இறைச்சி போன்றவற்றை உண்டனர். தேன் அவர்களின் உணவில் சேர்க்கப்பட்டது.

விளக்கம்: இமயமலையில் இருந்த “முஜாவத்” என்ற பகுதியில் வளரும் ஒருவிதச் செடியிலிருந்து சோம, சுரா ஆகிய பானங்களை தயாரித்து அருந்தினர். யாகங்களிலும், இத்தகைய பானங்கள் முக்கிய இடம்பெற்றன.

விளக்கம்: முன்வேத கால மக்கள்  பருத்தி, கம்பளி, விலங்குகளின் தோல் ஆகியவற்றாலான ஆடைகளை அணிந்தனர். ஆடைகளை வாசஸ், பரிதானா, வஸ்திரம் போன்ற பெயர்களில் அழைத்தனர்.

விளக்கம்: முன் வேதகால மக்கள் அதிவாசஸ் என்ற மேலாடையும், நிவி என்ற கீழாடையும் அணிந்தனர். ஆடைகளில் தங்க வேலைப்பர்டுகள் செய்யப்பட்டன. அழகிய பூவேலைப்பாடுகள் வண்ணச்சாயங்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றன.

விளக்கம்: முன்வேதகாலத்தில் மக்கள் தங்கத்தாலான அட்டி, காப்பு, ஒட்டியாணம், காதணிகள், கழுத்தணிகள் போன்ற ஆபரணங்களை அணிந்தனர். வெள்ளி போன்ற உலோகங்களாலும் ஆபரணங்கள் செய்யப்பட்டன. அவர்கள் அணிந்த காதணி  ‘கர்ணசோபனா’ எனப்பட்டது

விளக்கம்: முன் வேதகால ஆபரணங்களில் கை வளையல்கள் மற்றும் சிலம்பு போன்றவைகள் முக்கியத்துவம் பெற்றன. பெண்கள் கைப்பட்டைகள், கணுக்காலில் அணியும் அணிகலன்கள் போன்றவற்றை அணிந்திருந்தனர். ஆண்களைப் போல பெண்களும் கை கால்களில் அணிகலன்களை அணிந்தனர்.