இடைக்கால இந்தியாவில் அரசும் சமூகமும் Online Test 9th Social Science Lesson 9 Questions in Tamil

(குறிப்பு: வரலாற்றை பண்டைய/செவ்வியல் காலம், இடைக்காலம், நவீனகாலம் எனக் காலவரையறை செய்வது ஐரோப்பிய வரலாற்றில் மரபாகப் பின்பற்றப்படுகிறது.)

(குறிப்பு: கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டு - ஹர்ஷ சாளுக்கிய பேரரசுகளின் காலம், கி.பி. 16 ஆம் நூற்றாண்டு - மொகலாய பேரரசின் தொடக்கம்.)

(குறிப்பு: இக்காலப் பகுதியில் இந்தியாவின் பல பகுதிகள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, உறுதியான அரசியல் மாற்றங்களுக்கு உள்ளாயின.)

(குறிப்பு: இறுதியில் தென்னிந்தியா முழுவதிலும் விஜயநகரப் பேரரசு தனது ஆட்சி அதிகாரத்தை நிறுவி எழுச்சி பெற்றது. இது தென்னிந்தியாவில் சமயம் சார்ந்த ஆட்சியின் கோட்டையாகக் கருதப்பட்டது.)

(குறிப்பு: கி.பி.1526 ல் மொகலாயப் பேரரசு அதன் புகழின் உச்சத்தில் காபூலிலிருந்து குஜராத் மற்றும் வங்காளம் வரையிலும் காஷ்மீரத்திலிருந்து தென்னிந்தியா வரையிலும் பரவியிருந்தது.)

(குறிப்பு: அடுத்து வந்த நூறு ஆண்டுகளுக்கு இந்த ஆட்சியானது இப்பகுதியைவிட்டு வேறு எங்கும் பெருமளவில் பரவவில்லை.)

(குறிப்பு: கி.பி. 9ஆம் நூற்றாண்டிலேயே அராபிய வணிகர்கள் மேலைக் கடற்கரைத் துறைமுகங்களில் குறிப்பாக கேரளத் துறைமுகங்களில் வணிகம் செய்தனர்.)

(குறிப்பு: அலாவுதீன் கில்ஜி (கி.பி.1296-1316) ஆட்சியை விரிவுப்படுத்துதல் என்பதைக்காட்டிலும் செல்வங்களைக் கவர்ந்து செல்லும் நோக்கத்துடனே தென்னிந்தியாவின் மீது பல படையெடுப்புகளை மேற்கொண்டார்.)

(குறிப்பு: தேவகிரி (அவுரங்காபாத்திற்கு அருகில்) அலாவுதீன் கில்ஜியால் கைப்பற்றப்பட்டது. இந்நகரத்திற்கு ‘தெளலதாபாத்' என மறுபெயர் சூட்டப்பட்டது.)

(குறிப்பு: அலாவுதீன் கில்ஜிக்குப் பின்னர் ஆட்சி பொறுப்பேற்ற துக்ளக் வம்ச அரசர்களும் தங்கள் படைகளைத் தெற்கு நோக்கி அனுப்பினர்.)

(குறிப்பு: முகமதுபின் துக்ளக்கின் ஆட்சியின்போது, தெளலதாபாத்தில் கலகம் வெடித்தது. அதன் விளைவாக பாமினி சுல்தானியம் ஏற்படுத்தப்பட்டது.)

(குறிப்பு: பாமினி சுல்தானியம் சுமார் நூற்றைம்பது ஆண்டு காலம் நிலைத்திருந்தது.)

(குறிப்பு: மகமுத் கவானின் இறப்பிற்குப் பின்னர் பல ஆளுநர்கள் தங்களைச் சுதந்திர அரசர்களாக அறிவித்துக் கொண்டனர்.)

(குறிப்பு: இவற்றில் அளவில் பெரியதான பீஜப்பூரும் கோல்கொண்டாவும் பெருமளவு பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பெற்றன.)

(குறிப்பு: இக்காலக்கட்டத்தில் தெற்கே மெட்ராஸ் உட்பட அனைத்துப் பகுதிகளும் மொகலாயப் பேரரசின் பகுதிகளாயின.)

(குறிப்பு: முதலாம் ராஜேந்திரன் தனது கப்பற்படைகளை ஸ்ரீவிஜய சைலேந்திர அரசுக்கு எதிராகவும் (இந்தோனேசியா) கடாரம் (கேடா) மற்றும் ஸ்ரீலங்காவிற்கு எதிராகவும் அனுப்பிவைத்தார். இதன் காரணமாக கங்கையும் கடாரமும் கொண்ட சோழன் என அழைக்கப்படுகிறார்.)

(குறிப்பு: சோழர்கள் காலத்தில் தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் மற்றும் சீனா உடனான வணிகம் பெருமளவில் விரிவடைந்தது.)

(குறிப்பு: முதலாம் குலோத்துங்கன், ராஜேந்திர சோழனின் பேரன் ஆவார்.)

(குறிப்பு: இதனைத் தொடர்ந்து இப்பகுதிகளில் பல அதிகார மையங்கள் உருவாயின.)

(குறிப்பு: ஹொய்சால அரசு இன்றைய கர்நாடக மாநிலத்தின் பெரும்பகுதியை உள்ளடக்கியதாய் இருந்தது.)

(குறிப்பு: ஹரிஹரர் மற்றும் புக்கர் ஆகிய இரு சகோதரர்களால் விஜயநகர அரசு நிறுவப்பட்டது.)

(குறிப்பு: இவர்களே சங்கம வம்சத்தின் முதல் அரசர்கள் ஆவர்.)

(குறிப்பு: விஜயநகரம் என்பதற்கு வெற்றியின் நகரம் என்று பொருள்.)

(குறிப்பு: விஜயநகர பேரரசர்கள் இதன் பின்னர் தங்கள் தலைநகரைத் தெற்கேயுள்ள பெனுகொண்டாவிற்கும் இறுதியில் திருப்பதி அருகேயுள்ள சந்திரகிரிக்கும் மாற்றினர்.)

(குறிப்பு: ஒளரங்கசீப்பிற்குப் பின் மொகலாயப் பேரரசு பலவாறாக பிரிந்திருந்தாலும், அதனை கி.பி.1857ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷார் முடிவுக்கு கொண்டு வந்தனர்.)

(குறிப்பு: கடைசி மாபெரும் மொகலாயப் பேரரசர் ஔரங்கசீப் ஆவார்.)

(குறிப்பு: சிவாஜியின் தலைமையில் மராத்தியர்கள் மேற்கு இந்தியப் பகுதிகளில் மொகலாயரின் அதிகாரத்தைப் பெருமளவில் மதிப்பிழக்கச் செய்தனர்.)

(குறிப்பு: ஏற்கனவே இருக்கிற, மேற்காசியா மற்றும் மத்தியதரைக்கடல் பகுதிகள் வழியாகச் செல்கிற நில வழிக்கு மாற்றாக இம்முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது.)

(குறிப்பு: தங்களுடைய கப்பற்படை வலிமையின் காரணமாகப் போர்ச்சுகீசியர்களால் கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவிற்கும் மலாக்காவுக்கும் இடைப்பட்ட பல துறைமுகங்களை கைப்பற்ற முடிந்தது.)

(குறிப்பு: இந்தியாவில் போர்ச்சுக்கீசிய அரசின் மையமாக கோவா மாறியது.)

(குறிப்பு: தென்னிந்தியாவில் வலுவான அரசுகள் இல்லாததால் ஐரோப்பிய நாடுகளின் வணிக நிறுவனங்கள் தங்களுக்கென்று சொந்தமான வணிகத்தலங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு அவற்றில் முழு அதிகாரம் செலுத்தின.)

(குறிப்பு: கிராமத்திற்கு (ஊர்) அடுத்தவை ஊர்களின் தொகுப்பான 'நாடு' மற்றும் ‘கோட்டம்’ (மாவட்டம்) என்பனவாகும்.)

(குறிப்பு: சந்தை கூடுமிடங்களும் சிறுநகரங்களும் 'நகரம்' என்றழைக்கப்பட்டன.)

(குறிப்பு: சோழர்கள் காலத்தில் அதிக எண்ணிக்கையில் கோவில்கள் கட்டப்பட்டது மற்றொரு குறிப்பிடத்தகுந்த அம்சம் ஆகும்.)

(குறிப்பு: நாயக்கர்கள் அரசர்களிடமிருந்து நிலங்களை மானியமாகப் பெற்றனர்.)

(குறிப்பு: விஜயநகரப் பேரரசு காலத்தில் பல கோட்டைகள் கட்டப்பட்டன. அவைகள் பிராமண படைத் தளபதிகளின் கீழிருந்தன.)

(குறிப்பு: இம்மூன்று நாயக்க அரசுகளும் கி.பி.1500க்கும் - கி.பி. 1550 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் உருவாகின.)

(குறிப்பு: இவ்வரசுகள் தனித்தன்மை வாய்ந்த உள்ளூர்ப் பண்பாடுகளின் (லக்னாவி, ஹைதராபாத் உணவுப் பதார்த்தங்களின் சமையல் முறை உட்பட) மையங்களாக மாறின.)

(குறிப்பு: இவ்வியக்கம் 14ஆம் நூற்றாண்டில் எழுச்சி பெற்றது.)

(குறிப்பு: தமிழகத்தில் சைவ சித்தாந்தம், கர்நாடகத்தில் வீர சைவம் போன்ற இயக்கங்களும் உருவாயின.)

(குறிப்பு: சங்கரர், ராமானுஜர் ஆகியோர் பக்தி இயக்க புத்துயிர்ப்பினை மேற்கொண்டனர்.)

(குறிப்பு: மதுரையில் செயல்பட்ட ராபர்ட் டி நொபிலி, புனித பிரான்சிஸ் சேவியர் ஆகியோர் பாண்டிய நாட்டின் கடற்கரை பகுதிகளில் பரதவ சமூக மக்களிடையே சமயப் பரப்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டனர்.)

(குறிப்பு: பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இந்தியா முழுவதும் பல மதங்கள் ஒரே நேரத்தில் இருந்துள்ளன.)

(குறிப்பு: சூரத் துறைமுகத்திலும், ஆங்கிலேயர் காலத்தில் பம்பாயிலும் பார்சி இன வணிகர்களே பணம்படைத்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வணிகர்களாய் இருந்தனர்.)

(குறிப்பு: கலிங்கத்துப் பரணி, மூவருலா ஆகியவை சோழர்கள் காலத்திய சிறந்த படைப்புகளாகும்.)

(குறிப்பு: கோவில் சுவர்களிலும் தூண்களிலும் கல் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டன.)

(குறிப்பு: பிரபஞ்ச நடனமாடும் நடராஜர் சிலை சோழர் கால செப்பு சிலைகளில் மிகவும் புகழ்பெற்றதாகும்.

(குறிப்பு: தான்சேனை ஆதரித்தவர் அக்பர். இதன் மூலம் இந்துஸ்தானி இசைக் கலைக்கு அக்பர் அளித்த ஆதரவை அறியலாம்.)

(குறிப்பு: விஜயநகர அரசர்கள் காலத்தில் கோவில் சுவர்கள் வண்ண ஓவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன.)

(குறிப்பு: விஜயநகர அரச குடும்ப ஆதரவில் தெலுங்கு இலக்கியம் செழிப்புற்றது.)

(குறிப்பு: காப்பிய நூலான சிலப்பதிகாரத்திற்கும் திருக்குறளுக்கும் இக்காலத்தில்தான் மிகச்சிறந்த உரைநூல்கள் எழுதப்பட்டன.)

(குறிப்பு: வேங்கட மகி என்பவர் கோவிந்த தீட்சிதரின் மகன் ஆவார்.)

(குறிப்பு: பதினான்காம் நூற்றாண்டில் பெரோஸ் துக்ளக் இக்கால்வாய்களை அமைத்தார்.)

(குறிப்பு: மேற்கண்டவை அனைத்தும் மேலை நாடுகளிலிருந்து குறிப்பாக அமெரிக்காவிலிருந்து வந்தவையாகும்.)

(குறிப்பு: மல்பெரி பட்டுப்பூச்சிகளை வளர்த்து பட்டு உற்பத்தி செய்யும் முறை பதினான்கு பதினைந்தாம் நூற்றாண்டுகளில் அறிமுகமானது.)

(குறிப்பு: கைவினைஞர்கள் தனியாகவோ அல்லது குடும்ப உறுப்பினர்களுடனோ வீட்டிலிருந்தோ அல்லது தொழிற்கூடத்திலோ வேலை செய்தனர்.)

(குறிப்பு: இந்தியத் துணிகளைக் கொடுத்து அதற்கு மாற்றாக நறுமணப் பொருட்களை இந்தோனேசியத் தீவுகளிலிருந்து பெறுவது மிகவும் லாபகரமானது என்பதை டச்சுக்காரர்களும் ஆங்கிலேயரும் உணர்ந்தனர்.)

(குறிப்பு: செலாவணி என்பது பண்டமாற்றமாகவே இருந்தது.)

(குறிப்பு:இந்திய பெருங்கடலின் குறுக்காக, கிழக்கே சீனா முதல் மேற்கே ஆப்பிரிக்கா வரை விரிந்து பரந்திருந்த கடல் வணிகம் நூற்றாண்டுகளுக்கு செழித்தோங்கியது.)

(குறிப்பு: குஜராத் - சூரத், கோல்கொண்டா, ஆந்திரா – மசூலிபட்டினம். மேற்கண்ட துறைமுகங்கள் பதினேழாம் நூற்றாண்டில் முக்கிய துறைமுகங்களாக திகழ்ந்தன.)

(குறிப்பு: இரும்பையும் எஃகையும் ஏற்றுமதி செய்த நாடுகளில் இந்தியா முக்கியமான ஒன்றாகும்.)

(குறிப்பு: அடிமைகளும் ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டனர்.)

(குறிப்பு: இந்த வணிக கூட்டு நிறுவனங்களில் இரண்டு நன்கறியப்பட்டவை ஆகும். அவை ஐநூற்றுவர், மணிக் கிராமத்தார்.)

(குறிப்பு: மணிக்கிராமத்தார்- இவ்வமைப்புகள் பல்வேறு வணிகக் குழுக்களையும் நகரம் என்ற அமைப்பை சேர்ந்த கூட்டு நிறுவனங்களையும் உள்ளடக்கியதாகும் ஐநூற்றுவர் - இவர்கள் ஐஹோலைத் தலைநகராக கொண்டவர்கள்.)

(குறிப்பு: பணம்படைத்த வணிகர்கள் வெளிநாட்டுத் துறைமுகங்களில் தங்கள் முகவர்களை நியமித்திருந்தனர்.)

(குறிப்பு: நாட்டின் தலைநகரங்களும் (டெல்லி, ஆக்ரா) பிராந்திய நகரங்களும் (பாட்னா, அகமதாபாத், லக்னோ) அரசியல் மற்றும் நிர்வாக மையங்களாக செயல்பட்டன.)

(குறிப்பு: சங்கம அரசவம்சம் நீண்டகாலம் ஆட்சி செய்தது.)

(குறிப்பு: அவுரி இந்தியாவில் பயிரிடப்பட்ட முக்கியமான சாயப் பயிராகும். போர்ச்சுகீசியர்கள் தங்கள் முதல் கோட்டையை கொச்சியில் கட்டினர்.)

(குறிப்பு: விஜயநகர அரசு காலத்தில் தமிழ்நாடு முழுவதிலும் அதிக எண்ணிக்கையில் கோவில்கள் எழுப்பப்பட்டபோது நகரமயமாதலின் போக்கு அதிகரித்தது.)

(குறிப்பு: சங்கம் வம்ச அரசர்கள் விஜயநகரை சுமார் 150 வருடங்கள் ஆட்சி செய்தனர்.)

(குறிப்பு: 13ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தென்னிந்திய அரசுகள் தங்களிடையே அமைதியான ஒத்துழைப்பைக் கொண்டிராத காரணத்தினாலும் அவர்களிடையே ஏற்பட்ட உட்பூசல்களும், போர்களும் மோதல்களும் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தன.)